rezerwacje@nautica.pl 12 626 00 36 wew. 12, pon-pt 10-18
Top
 

Miejsca nurkowe na wyspie Vis


W okolicach wyspy Vis pokażemy Ci wraki statków, samolotów, amfory greckie i rzymskie, jaskinie i kawerny podwodne. Do tego bogaty świat zwierząt: gorgonie, langusty, skorpeny, mureny, ośmiornice, ślimaki nagoskrzelne, kraby i mątwy.
Zapraszamy do naszej bazy!
Miejsca nurkowe na wyspie Vis -

Hellenistic Port

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -W zachodniej części Zatoki Viškiej w IV wieku p.n.e. Grecy założyli Issę – swoją pierwszą kolonię na terenie Dalmacji. Powstałe miasto się rozwijało, a na wprost miejsca, w którym dzisiaj mieści się centrum nurkowe Nautica Vis, zlokalizowano port. Wzdłuż położonego nieopodal półwyspu Prirovo z kolei w czasach rzymskich ciągnęło się reprezentacyjne nabrzeże, tzw. riva. W wyniku podnoszenia się poziomu morza średnio o 1 mm rocznie dwa i pół tysiąca lat później można oglądać na niewielkich głębokościach wspomniane pozostałości antycznej kultury. Tak zwane nurkowanie z brzegu jest realizowane przed hotelem Issa i jest szczególnie polecane jako pierwsze nurkowanie na Visie lub jako nurkowanie nocne.
Wejście do wody realizowane jest z betonowego nabrzeża w miejscu, w którym głębokość wody nie przekracza 1,5 m. W kierunku północnym rozciąga się płycizna i stromo opadający stok, który na głębokości 6 m przekształca się w piaszczystą równinę porośniętą trawami. Równinę cechują niewielkie spadki terenu – w środkowej części Zatoki Viskiej osiąga ona głębokość około 50 m p.p.m. Dla nurków najciekawszy jest jednak wspomniany stok – obficie porośnięty żółtymi gąbkami, które stanowią siedlisko dla innych organizmów morskich. Można zauważyć, że nie tylko naturalne formy są adaptowane przez faunę i florę – pozostałości skorup amfor również porastają rozmaite organizmy bentosowe.
Na południe od betonowego nabrzeża z kolei stok schodzi do głębokości około 10 m. Składa się z dużych głazów, wśród których kryją się graniki wielkie i skorpeny pospolite, a dalej przechodzi w stok kamienisty, na którym często spotyka się ośmiornice. Wymienione organizmy są zwierzętami nocnymi – ukrywające się w dzień, w nocy żerują. To właśnie z ich powodu, jak również licznych skorupiaków i stągwic – największych w tym rejonie Adriatyku drapieżnych ślimaków – nurkowania nocne z brzegu na wprost bazy są uważane za najatrakcyjniejsze.

Amfory wyspa Host

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 1 MM z portu Vis

Nazwa Host odnosi się do wysepki znajdującej się u wejścia do Zatoki Viškiej i wywodzi się od brytyjskiego oficera Williama Hoste’a, który przyczynił się do pokonania francuskiej floty podczas bitwy o Issę w 1811 roku. Obecnie na Hoście mieści się latarnia morska, jednak w czasach starożytnych ta nieoznaczona wysepka stanowiła nie lada przeszkodę dla żeglugi. W wyniku napłynięcia na skały w miejscu tym zatonąć musiał nie jeden statek. Z drewnianych jednostek nic nie zostało. Pozostały natomiast ich ładunki w postaci różnie zachowanych skorup amfor – glinianych naczyń do przechowywania i transportu między innymi wina i oliwy. Po północnej stronie wysepki znajdują się dwa stanowiska archeologiczne z amforami rzymskimi datowanymi na II wiek p.n.e.
Nurkowania najczęściej organizowane są po północno-wschodniej stronie wyspy. Łódź cumuje w miejscu, gdzie dno znajduje się na głębokości około 6 m. Jest to spokojnie opadający stok skalny przeplatany trawami. Ze względu na odsunięcie wysepki Host od wyspy Vis w miejscu tym stosunkowo często odczuwalne jest falowanie i niewielkie prądy. Kiedy takowe występują, nad trawami można zobaczyć ogromne ławice niewielkich srebrnych ryb – amareli, sargusów, oblad czy salp.
Większość czasu pod wodą jednak spędza się w miejscach, w których leżą amfory. Najpłytsze skupisko mieści się na głębokości około 9 m, kolejne zaczyna się na 13 m i ciągnie do 18 m. Stanowią je bardzo zwarcie przylegające do siebie kawałki skorup, wśród których widać szyje i imadła (ucha). Wśród amfor zadomowiły się strzępiele pisarze, mureny śródziemnomorskie, kraby pustelniki, ośmiornice i wiele innych zwierząt. Oprócz amfor spostrzegawczy nurek dostrzeże także wiele naczyń i porcelany a nawet żaren będących na wyposażeniu przewożącego je statku. Głębiej amfory są bardziej porozrzucane, zachowane w większych kawałkach i porośnięte czerwonymi gąbkami. Na głębokości około 30 m stok przechodzi w piaszczystą równinę. Warto jednak popłynąć nad nią przez chwilę, by na głębokości 35 m znaleźć stojącą całą amforę o wysokości około 80 cm. Interesującym znaleziskiem jest kamień młyński do rozcierania pszenicy, który mógł również służyć jako kotwica.

Amfory

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 1 MM z portu Vis

Przed wejściem do Zatoki Viškiej znajduje się kilka niewielkich wysepek. Wśród nich są Volić Veli i Krava – wynurzone na niespełna ponad metr skały, na których mieszczą się latarnie wyznaczające tor wodny jednostkom wpływającym do portu w Visie. Nazwy tych wysepek w języku polskim oznaczają woła i krowę, a o latarniach mówi się, że to rogi zwierząt.
Krava zachwyca nurków bogactwem przyrody. Odsunięcie od wyspy Vis powoduje, że mimo niewielkiej odległości od miasteczka w miejscu tym można spotkać rozmaite organizmy lokalnej fauny i flory. Oprócz tego na głębokości około 30 m znajdują się rzymskie amfory – pozostałość po statku, który musiał się rozbić w tym miejscu przed ponad dwoma tysiącami lat. Ze względu na długość i głębokość zalegania amfory zostały obficie porośnięte przez przeróżne organizmy. Jedna z nich jest całkowicie czerwona przez rozwój kolonii czerwonych gąbek.
Nurkowanie w tym miejscu ma charakter dryftowy i rozpoczyna się po południowej – osłoniętej od wiatru i fal – stronie wysepki, gdzie rozciąga się równina na głębokości około 6-10 m i gdzie często spotyka się ośmiornice. Po dopłynięciu na zewnętrzną stronę wysepki nurkowanie kontynuuje się wzdłuż ściany z licznymi wgłębieniami, w których można spotkać langusty, racznice i mureny. Wprawne oko wypatrzy ukrywające się wśród skał różne inne organizmy aktywne w nocy. Ze względu na ich obecność w miejscu tym często organizowane są nurkowania nocne. Podczas nurkowania dziennego nie należy skupiać się wyłącznie na organizmach związanych z dnem. Rzut oka w toń daje szansę na zobaczenia dużych ryb. Opłynięcie Kravy zajmuje około 45 minut, dlatego po tym czasie kończy się nurkowanie w miejscu jego rozpoczęcia.

Zobacz więcej

Wrak holownika Ursus

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 4 MM z portu Vis

W odległości około 4 mil morskich od portu w Visie, przy północno-wschodnim wybrzeżu wyspy, w pobliżu przylądka Stončica, w wyniku działań wojennych zatonął holownik Ursus. Włoski statek wypłynął z portu w Zadarze 30 stycznia 1941 roku. W tamtym czasie Zadar stanowił włoską enklawę na wschodnim wybrzeżu Adriatyku. Misją holownika było dostarczenie uzbrojonego pontonu – bezsilnikowej, unoszącej się na wodzie platformy, operującej w czasach II wojny światowej w płytkich lagunach i ujściach rzek – do Albanii. Następnego dnia, kiedy Ursus mijał wyspę Vis, płynąc w kierunku Korčuli, w odległości około mili od niego wyłonił się brytyjski podwodny stawiacz min Rorqual. Natychmiast po wynurzeniu okręt podwodny przystąpił do ostrzału. Jeden z pocisków trafił w maszynownię.
Włoski holownik stanął w płomieniach. Przewożona amunicja zaczęła wybuchać, a w wyniku eksplozji kilku członków załogi zostało wyrzuconych do morza. Ursus zaczął tonąć, jednak część załogi zdołała go opuścić na tratwie ratunkowej. Załoga uzbrojonego pontonu z kolei otworzyła ogień w kierunku okrętu podwodnego. Rozpętała się bitwa na morzu, którą przerwało pojawienie się samolotu jugosłowiańskiej marynarki wojennej. Rorqual przerwał atak i wrócił pod wodę, a załoga pontonu przystąpiła do ratowania marynarzy z Ursusa. Akcji ratunkowej nie ułatwiły pogarszające się warunki pogodowe. W efekcie pierwszej morskiej bitwy, która miała miejsce we wschodniej części Adriatyku podczas II wojny światowej, życie straciło wielu marynarzy.

Zobacz więcej

Pločica

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -

Zobacz więcej

Kanion wyspa Greben

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 5 MM z portu Vis

Równolegle do południowo-wschodniego wybrzeża wyspy Vis ciągnie się pas niewielkich niezamieszkanych wysepek. Najbardziej na północ wysuniętą z nich jest położona na wysokości rejonu Smokovo wysepka Greben. Długa na około 650 m w części wynurzonej skrywa pod wodą tyle rozmaitości, że z powodzeniem można by przy niej zorganizować cały tydzień nurkowy na Visie.
Część północna to tak zwany plac zabaw. Nurkowanie dryftowe można rozpocząć na przykład przy znajdującej się na głębokości 6 m jaskini z dwoma wejściami, potężnym filarem i wąskim przejściem po środku, prowadzącym do pokaźnych rozmiarów komnaty. Po wyjściu z jaskini pływa się wśród ogromnych głazów. Po podniesieniu się poziomu Morza Śródziemnego, w czasach powstawania wybrzeża dalmatyńskiego, osady spajające poszczególne głazy w całość zostały wymyte, co stworzyło przepiękny system korytarzy, wąwozów i tuneli dla dzisiaj poruszających się w tym miejscu nurków. Warto zaglądać pod głazy – zwracać uwagę na części, na które nie pada światło słoneczne, gdyż tam rozwijają się podobne organizmy, jakie występują na ścianach i sufitach jaskiń. To tu możemy zobaczyć najwięcej kolorów – żyją tu chociażby czerwone, żółte i niebieskie gąbki o nieregularnych kształtach, w efekcie czego głazy wyglądają jakby ktoś niedbale ochlapał je farbą.
W miejscu tym spotyka się bardzo dużo zwierząt. Oprócz licznych organizmów bentosowych jak związane z podłożem skorpeny i mureny, warto przyjrzeć się temu, co pływa wokół i nad nurkami. Ogromne ławice sardeli często aż zasłaniają światło słoneczne. Podobne bogactwo fauny występuje w południowej części wyspy Greben, gdzie można odbyć zupełnie inne nurkowanie. A w zasadzie nie jedno nurkowanie. Tu łódka najczęściej zostaje zakotwiczona na płyciźnie ciągnącej się między wyspą Greben a kolejnym wystającym nad powierzchnię wody ostańcem skalnym. Nurkowanie można wykonać przy malowniczym kanionie lub pionowo opadającej do głębokości 45 m ścianie, przy której regularnie widuje się rzadko spotykane rozgwiazdy, tak zwane cookie sea stars.
Nurkowanie przy południowych ścianach wyspy Greben to także nie lada gratka dla nurków technicznych. Na przełomie XVIII i XIX wieku prawdopodobnie w sztormowych warunkach rozbił się w tym miejscu uzbrojony okręt żaglowy typu bryg. Drewniana jednostka przez lata zalegania w słonej wodzie uległa rozkładowi. Pozostały po niej wykonane z żelaza i brązu armaty i kotwice. Oryginalnie rozmieszczone na burtach armaty dzisiaj wskazują, jakich rozmiarów był zatopiony statek. Pozostałości wraku leżą w odległości około 40 m od wyspy Greben na głębokości 52 m na piaszczystym dnie. W miejscu tym spotyka się charakterystyczne dla głębokości i typu dna zwierzęta, jak na przykład skorpeny, których długość przekracza pół metra, a także ryby głębinowe – piotrosze.

Zobacz więcej

Wrak samolotu B-24 Liberator

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 6 MM z portu Vis

Vis jest najbardziej oddaloną od lądu stale zamieszkaną chorwacką wyspą. Od wybrzeża dzieli go 45 km, a od Splitu w linii prostej 50 km. Do Włoch z kolei jest jedyne 150 km. Lokalizacja, w połączeniu z faktem, że – co wyjątkowe na wybrzeżu dalmatyńskim – Vis ma własne źródła pitnej wody, spowodowały wysoką atrakcyjność wyspy dla różnych władców. Patrząc na XIX-wieczną historię wyspy, można prześledzić, jak ta trafiała do rąk austriackich, francuskich i brytyjskich, a boje o nią toczyli również Włosi. Nie mniej burzliwe były losy wyspy podczas II wojny światowej. W 1943 roku chorwaccy i serbscy partyzanci byli wspierani przez aliantów w walce przeciwko Niemcom, toczonej o utrzymanie wysp dalmackich. O ile stracili Brač, Hvar i Korčulę, o tyle udało im się utrzymać Vis, Biševo i Svetego Andrija. Siły alianckie dalej wspierały partyzantów. W 1944 roku na Visie stacjonowało około 1000 brytyjskich żołnierzy. W tym samym roku na wyspie zbudowano szpital oraz lotnisko. Lotnisko służyło armii amerykańskiej stacjonującej we Włoszech (15th Air Force) oraz brytyjskiej i partyzantom.
17 grudnia 1944 roku bombowiec B-24 Liberator wraz z innymi wyruszył z bazy w Torretcie w kierunku miasta Odertal, blisko granicy polsko-niemieckiej. Samolot był ostatnim egzemplarzem wyprodukowanym w fabryce Douglas w Tulsie w stanie Oklahoma, a za jego powstanie zapłacili pracownicy fabryki i okoliczni mieszkańcy, nadając mu przezwisko Tulsamerican. Nad Czechami formacja została zaatakowana przez oddziały niemieckie. W efekcie bombowiec B-24 miał uszkodzony jeden silnik i układ hydrauliczny. Niejednokrotnie został również trafiony w skrzydła i kadłub. W tym stanie samolot nie miał szans wrócić do bazy we Włoszech. Szybko okazało się, że jedynym ratunkiem jest lądowanie na alianckim lotnisku na wyspie Vis.
W zasięgu wyspy Vis okazało się, że z powodu uszkodzeń samolotu nie ma możliwości opuszczenia podwozia. Kontroler lotu nie zezwolił na lądowanie na brzuchu, gdyż to mogłoby utrudnić lub wręcz uniemożliwić dalszą działalność lotniska. Samolot odszedł na drugi krąg nad morze. Wreszcie mechanikowi udało się ręcznie wysunąć podwozie. Tymczasem reszta załogi – z wyjątkiem pilota, nawigatora i wspomnianego mechanika – zgromadziła się w kabinie radiowej w środku kadłuba, w miejscu, które było najbezpieczniejsze podczas wymuszonego lądowania. W połowie drugiego okrążenia nad morzem, gdy samolot był w niekorzystnym położeniu w odniesieniu do wiatru, silniki nagle zatrzymały się i w następnej chwili samolot uderzył w morze. W wyniku uderzenia samolot rozpadł się na dwie części. Przód samolotu wraz ze skrzydłami zostały obrócone do góry nogami, a część załogi katapultowała się do morza. Siedem osób załogi udało się uratować – pilot, mechanik i nawigator nie zdołali wydostać się z tonącego samolotu.
Wrak samolotu B-24 Liberator Tulsamerican spoczywa na dnie Adriatyku w pobliżu wysepki Veli Paržanj, położonej na południowy wschód od wyspy Vis. W pobliżu kadłuba znajduje się blok betonowy, do którego prowadzi lina opustowa. Kadłub zalega na głębokości 40 m. Najpłytsze miejsce leżącej do góry nogami części wraku to koło wysuniętego podwozia znajdujące się na głębokości 37 m. Nurkowanie bezdekompresyjne odbywa się jedynie przy kadłubie ze skrzydłami o rozpiętości 33 m. Nurkowie techniczni mogą się udać również do ogona wraku, zalegającego na głębokości 52 m w odległości około 100 m od kadłuba. Eksploracja całego wraku jest jednak możliwa jedynie w spokojnych warunkach – ze względu na znaczne oddalenie od lądu w miejscu tym często występują silne prądy. Co ciekawe, na B-24 Liberator Tulsamerican nurkowie natrafili po raz pierwszy dopiero pod koniec 2009, a w 2017 roku z kolei zorganizowano badania archeologiczne mające na celu potwierdzenie obecności ciał i identyfikację ofiar.

Zobacz więcej

Wrak parowca Brioni

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 7,5 MM z portu Vis

Historia Bałkanów była burzliwa w zasadzie od czasów starożytnych. Od XIV do początku XX wieku większość Półwyspu Bałkańskiego znajdowała się we wpływach Imperium Osmańskiego. W drugiej połowie XIX wieku Turcja utraciła prawie wszystkie posiadłości na Bałkanach, jednak dopiero w 1912 roku Albania uzyskała niepodległość w wyniku I wojny bałkańskiej. Mimo że położone nad Adriatykiem kraje różniły się politycznie, to lata wspólnej historii, podobieństwo etniczne i niewielka odległość, powodowała ożywione kontakty gospodarcze. Na początku XX wieku kwitł handel pomiędzy Chorwacją i Albanią, a po Morzu Adriatyckim pływały liczne statki towarowe i pasażerskie.
Jednym z takich statków był Brioni zbudowany w 1909 r. w stoczni w zlokalizowanym na północy Włoch Monfalcone na zlecenie największego austrowęgierskiego przedsiębiorstwa transportowego Österreichischer Lloyd. Podczas I wojny światowej parowiec wraz z całą firmą, do której należał, trafił w ręce włoskie i pływał jako transportowiec tamtejszej marynarki wojennej. Po I wojnie i upadku Austro-Węgier przedsiębiorstwo pozostało włoskie i dalej funkcjonowało pod nazwą Lloyd Triestino (od 2006 roku Italia Marittima, aktualnie wchodzi w skład tajwańskiego konglomeratu Evergreen Group). Brioni jeszcze przez 6 lat po I wojnie światowej pływał w jego flocie, by w 1925 zostać sprzedanym towarzystwu okrętowemu z Apulii (Societa di Navigazione a Vapore Puglia) i kontynuować rejsy towarowo-pasażerskie na Adriatyku.
W lutym 1930 roku statek, przewożący tytoń i wino, wypłynął ze Splitu w swój ostatni rejs. 2 lutego w warunkach bardzo słabej widoczności Brioni uderzył o wysunięty na południowy-wschód przylądek wysepki Ravnik, położonej w odległości około 0,5 mili morskiej od miejscowości Rukavac na Visie. Statek bardzo szybko zaczął tonąć i spoczywa na piaszczystym dnie w odległości około 50 m od brzegu. Brioni leży na lewej burcie, rufą zwrócony do wybrzeża, którą dzieli od niego zaledwie 10 m. W najpłytszym miejscu na wraku można znaleźć głębokość 38 m, w najgłębszym miejscu 65 m. Przy swoich 9 m szerokości jednostka ma ponad 68 m długości, a podczas bezdekompresyjnego nurkowania rekreacyjnego można zobaczyć nie więcej niż jedną trzecią wraku.
Nurkowanie w tym miejscu rozpoczyna się zwykle przy cyplu prawie nad wrakiem i kończy się w spokojnej zatoce, w której łodzie nurkowe mogą kotwiczyć. W zatoce, na dnie której zalegają różnych rozmiarów głazy, można spotkać niewielkie skorpeny, ośmiornice i rozmaite rozgwiazdy. Pod kamieniami z kolei ukrywają się zwierzęta charakterystyczne dla nurkowań nocnych, jak na przykład wężowidła. Z wraku do zatoki płynie się wzdłuż ściany z licznymi wgłębieniami. Jednak to sam wrak jest najciekawszym obiektem podczas tego nurkowania. Pięknie zachowany, leżący na dnie morskim od prawie 90 lat został obficie porośnięty żółtymi gąbkami, a w świetle latarki mieni się rozmaitymi kolorami. Zdjęcia przy żurawikach szalup, masztach, czy śrubie należy uznać za ujęcia obowiązkowe. Bez względu na to, czy wykonało się nurkowanie dekompresyjne, zwiedzając cały wrak, czy zaledwie „dotknęło się” go, uciekając przed dekompresją na pobliską ścianę, nurkowanie na Brionim należy do najpiękniejszych nurkowań wrakowych na Visie.

Zobacz więcej

Zielona Grota (Zelena Splija)

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 7,5 MM z portu Vis

W okolicy wyspy Vis znajdują się dwie aktywnie promowane wśród turystów jaskinie. Obie stanowią częściowo zalane komnaty, a ich części wynurzone są na tyle duże, że można do nich wpływać łodziami. Bardziej znaną z nich jest położona na wyspie Biševo Błękitna Jaskinia (Modra Špilja), której nazwa pochodzi od błękitnego światła zalewającego grotę w wyniku odbicia od piaszczystego dna promieni słonecznych wpadających w południe przez otwór w suficie. Niestety, w Błękitnej Jaskini obowiązuje całkowity zakaz nurkowania. Okresowe zakazy w miesiącach letnich obowiązują również w drugiej z jaskiń – Zielonej. Ta z kolei, położona na wyspie Ravnik, jest większa od Błękitnej Jaskini, a nazwę bierze od wypełniania się szmaragdowozielonym kolorom w efekcie wpadania promieni słonecznych przez niewielki, sztucznie wydrążony w czasach wojennych, otwór w suficie.
Nurkowanie przy Zelenej Špilji zwykle rozpoczyna się przy ścianie położonej po zachodniej stronie groty. Tutaj na głębokości około 30 m znajduje się przepiękna, olbrzymia kawerna. Wejście do niej porośnięte jest rozmaitymi gąbkami i koralowcami – już sama feeria barw robi wrażenie. Jeśli dodać do tego możliwość wypatrzenia w zagłębieniach skalnych muren, skorpen, langust oraz krabów łopaciarzy i krabów Maya, to okazuje się, że nurkowanie przy Zelenej Špilji nawet w okresach zamknięcia tytułowej groty jest bardzo atrakcyjne.
W Zielonej Jaskini wprowadzono obostrzenia dla nurków ze względów bezpieczeństwa. W miesiącach letnich chęć zanurkowania w tym miejscu należy zgłosić z odpowiednim wyprzedzeniem i realizować je po otrzymaniu odpowiedniej zgody i uiszczeniu opłaty. Ograniczenia wynikają stąd, że miejsce stało się bardzo popularne wśród turystów – wpływające łodzie i skaczący do wody ludzie w połączeniu z głębokością akwenu wynoszącą wewnątrz groty około 3-5 m znacząco obniżały komfort nurków buszujących przy dnie. Przy dnie, na którym łatwiej znaleźć nowy model okularów przeciwsłonecznych niż naturalnych mieszkańców.

Zobacz więcej

Wrak samolotu B-17G Flying Fortress Mk III Rukavac

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 8 MM z portu Vis

Wrak bombowca B-17 na wyspie Vis to najsławniejsze miejsce nurkowań technicznych na całym Adriatyku. Jedno z najciekawszych nurkowań technicznych na świecie znajduje się na liście top 100 dive world dive sites. Jest to również najlepiej zachowany wrak tego samolotu na świecie. Opadając w dół, możemy zobaczyć spoczywający na głębokości 68m-72m samolot już z poziomu 30 metrów. Jest to wyjątkowe przeżycie, jedyne w swoim rodzaju. Rozpiętość skrzydeł ponad 30 metrów i ponad 20-metrowy kadłub ukazują bombowiec w całej okazałości. Z góry właściwie nie widać uszkodzeń, dopiero z poziomu dna możemy zobaczyć, że zarówno kabina jak i stanowiska działowe zostały uszkodzone. W bocznej furcie kadłuba wciąż widać pozostałości stanowiska ciężkiego karabinu M-2 Browning 12.7 mm. Cztery potężne silniki ze śmigłami i kabina pilotów, to miejsca, które warto odwiedzić. Najgłębsze miejsce znajduje się pod ogonem fortecy. Czas denny należy planować na minimum 15 minut. Kończąc fazę denną możemy udać się w kierunku północno-zachodnim, aby odbyć dekompresję, wychodząc przy ścianie.

Bili Bok

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 12 MM z portu Vis

Po południowej stronie wyspy, w okolicy wsi Rukavac – trzeciego co do wielkości portu na Visie – znajduje się największa na wyspie plaża nudystów. Zbudowana z białych, niemalże płaskich skał wapiennych, układających się stopniowo i tworzących charakterystyczne półki dające sporo prywatności, jest jednym z ulubionych miejsc turystów. Nazwa plaży Bili Bok oznacza biały brzeg i odnosi się do tego, że podczas pełni księżyca jasne skały tak intensywnie odbijają światło, że na całym półwyspie jest niemal jasno jak w dzień. Miejsce to jest warte odwiedzenia również w ciągu dnia, kiedy pogoda nie sprzyja opalaniu i wieją silne wiatry z kierunków południowych zwane jugo. Wtedy przy wysuniętym półwyspie Bili Bok tworzą się fale o wysokości przekraczającej nawet 7 m.
Mimo licznych zalet części wynurzonej, najpiękniejsze fragmenty Bili Bok skrywa pod wodą, a bliskość popularnej plaży daje nurkom możliwość wykonania nurkowania w tym miejscu zarówno z łodzi, jak i z brzegu. Od powierzchni do głębokości 10 m schodzi wolno opadający stok, który u podnóża przekształca się w pionową ścianę ciągnącą się do głębokości 20 m. I to właśnie ta niewysoka ściana jest miejscem ocenianym jako jedno z najciekawszych na Visie. Na dystansie, którego pokonanie zajmuje około 30 minut spokojnego płynięcia znajduje się 5 kawern i jeden niewielki tunel. Kawerny są różnych rozmiarów – te, do których dopływa się na początku nurkowania wymagają wpływania pojedynczo, a pod koniec z kolei znajduje się kawerna ze względu na rozmiary nazywana katedrą.
Jak zawsze w przypadku jaskiń – najwięcej się dzieje na granicy światła i ciemności. To tu możemy spotkać liczne skorupiaki, tu również polują skorpeny i mureny. Wewnątrz kawern można zaobserwować kolorowe ściany i sufity – bardzo bogato porośnięte przez różne organizmy roślinne i zwierzęce. Dna z kolei są pokryte drobnymi osadami sypkimi frakcji piaskowej i mułowej. W najciemniejszych miejscach na piasku można zobaczyć tysiące maleńkich krewetek. Bardzo charakterystyczną rybą dla zamkniętych przestrzeni jest apogon – czerwona ryba z dużym okiem. Uważny nurek może zobaczyć, że apogony zawsze poruszają się, kierując część brzuszną do podłoża skalnego, niezależnie czy jest to dno, ściana czy sufit, w związku z czym w jaskiniach można zaobserwować apogony pływające brzuchami do góry. Na suficie można też nieraz zobaczyć swoje odbicie – bąble wypuszczane przez nurków podczas oddychania w niektórych miejscach nie mogą znaleźć ujścia i tworzą niewielkie poduszki powietrzne, w których pod odpowiednim kątem można się przejrzeć jak w lustrze.

Gaće

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 12 MM z portu Vis

Południowe wybrzeże wyspy Vis to z jednej strony malownicze zatoczki, jak Molo Trovna i Pritišćina czy Štiniva, okrzyknięta w 2016 roku najpiękniejszą plażą w Europie, a z drugiej potężne, pionowe ściany majestatycznie wynurzające się z morza. Ściany te są zbudowane ze skał o rozmaitych kształtach. W jednej z nich Chorwaci widzą coś na kształt szortów i nazywają ją gaciami (chorwackie gaće to po prostu majtki).
Mimo że nurkowanie przy Gaćach ma charakter dryftowy, to jest odpowiednie dla początkujących nurków – morze w tym miejscu rzadko jest wzburzone, a pod wodą z kolei prawie nigdy nie występują prądy. Nurkowanie rozpoczyna się w okolicy skały, od której miejsce wzięło nazwę. „Nogawki szortów” wskazują wejścia do groty. Można wpłynąć do środka jednym z otworów i trzymając się głębokości mniej więcej 4 m opłynąć filar, by wypłynąć drugim otworem. Nurkowanie kontynuuje się wzdłuż ściany, która od powierzchni do głębokości mniej więcej 10 m ma mniejsze nachylenie, by poniżej tej głębokości opadać pionowo do około 20-25 m. Podziwiając grę świateł na załamaniach skalnych, dopływa się do kolejnej jaskini – tym razem położonej nieco głębiej. Ze stropem na głębokości około 11 m i podłożem w okolicach 15 m kawerna ta przypomina budowlę trójnawową – komnata jest podzielona na 3 części, które wyznaczają znajdujące się w wejściu kolumny. Ze względu na głębokość wnęki można objąć całe wyjście wzrokiem, co robi niemałe wrażenie. Jaskinia jest obficie porośnięta kolorowymi gąbkami, a przed wejściem do niej żyją langusty i mureny.
Podążając dalej wzdłuż ściany, dopływa się do miejsca, w którym zwykle kończy się nurkowanie – głęboko wcinającej się w ląd pionowej szczeliny, prawdopodobnie pozostałości z czasów zlodowacenia. Cały czas mając kontakt ze światłem i widząc powierzchnię wody, wpływa się głęboko w ląd. Tutaj należy się wypłycać – najgłębiej wcina się część położona najbliżej powierzchni – około 6 m p.p.m. Ściany szczeliny są stosunkowo ciemne i bardzo kolorowe. Na porastających je organizmach często żerują dorastające do 20 cm długości zielono-żółte ślimaki nagoskrzelne z gatunku Felimare picta.

Velika Špilja

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -

Wrak parowca „Vassilios” T

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 11 MM z portu Vis

Wysunięty na południowy-zachód półwysep Stupišće miał strategiczne znaczenie po II wojnie światowej, gdy na wyspie Vis stacjonowały wojska jugosłowiańskie. To tu zbudowano pokaźnych rozmiarów koszary oraz umiejscowiono armaty, mające odeprzeć ewentualny atak przeprowadzony przez Włochy. Tutaj również przechowywano paliwo rakietowe. Daleko w morze wysunięty półwysep to jednak nie jedynie miejsce strategiczne. Smagany silnymi wiatrami i narażony na sztormy morskie 19 marca 1939 roku stał się przeszkodą dla statku towarowego transportującego węgiel do Wenecji.
W sztormowych warunkach został uszkodzony ster zbudowanego w 1920 roku i należącego do Grecji statku o nazwie Vassilios T. Ten mierzący 104 m długości parowiec uderzył w skały i skończył rejs na stoku po zachodniej stronie wyspy Vis. Plotka głosi, że załoga specjalnie doprowadziła do wypadku, by właściciel mógł odzyskać odszkodowanie od ubezpieczyciela. Mimo że w czasach wypadku takie wyłudzanie było często spotykane, to są to jedynie niepotwierdzone domysły.
Nurkowanie na wraku Vassiliosa to nie lada gratka dla zaawansowanych nurków. Nurkowanie odbywa się z łodzi przycumowanej do liny opustowej schodzącej do łańcucha kotwicznego, prowadzącego wprost do dziobu Vassiliosa. Wrak leży na lewej burcie. Sterburta w części dziobowej rozpoczyna się na głębokości 22 m. Płynąc w kierunku rufy, widzi się wyraźnie, że leży on pod skosem – śruba znajduje się na głębokości 45 m, a w najgłębszym miejscu lewa burta dotyka dna na głębokości 55 m.
Nurkowie poruszają się wzdłuż podkładu statku. Na dnie mogą zobaczyć węgiel, który wysypał się z przestronnych, otwartych ładowni. Mimo że ładownie swoim rozmiarem aż kuszą nurków, żeby do nich wpłynęli, to należy do nich zajrzeć jedynie z zewnątrz. Oprócz uwarunkowań historycznych i prawnych jest to spowodowane względami ekologicznymi. W wyniku ruchu wody wewnątrz wraku, związanego z poruszaniem się w nim zarówno nurków, jak i bąbli powietrza, uwalnia się mazut, który następnie unosi się, tworząc czarne, oleiste plamy na powierzchni morza. Na szczęście na zewnątrz statku jest co oglądać. Duże wrażenie robią niemal dotykające dna maszty, obficie porośnięte żółtymi i pomarańczowymi gąbkami. Poza tym na wraku spotyka się różne skorupiaki, a także liczne ryby, wśród których wyróżnić należy widlaki różowe, mureny i pokaźne skorpeny. Wrak jest położony na tyle blisko wyspy Vis, że przystanki pod koniec nurkowania wykonuje się przy stoku skalnym a nie przy linie opustowej, gdzie z kolei można dostrzec ośmiornice i przeróżne ślimaki nagoskrzelne, łącznie z rzadkimi zielono-żółtymi ślimaki z gatunku Felimare picta.

Zobacz więcej

Wrak parowca Teti

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 8 MM z portu Vis

Na zachodnim wybrzeżu wyspy Vis znajduje się, malowniczo położona u podnóży góry Hum, druga co do wielkości miejscowość na wyspie – Komiža. Ta dawna wioska rybacka obecnie przyciąga rzesze turystów. To tutaj można podziwiać najpiękniejsze zachody słońca na Visie. Kiedy słońce chowa się w wodach Zalewu Komiškiego, ostatnie pomarańczowe promienie oświetlają zbudowane z piaskowca miasteczko. Zalew Komiški to głęboko wcinająca się w ląd szeroka zatoka, ciągnąca się od półwyspu Stupišće na południu niemalże do wysepek Veli Barjak i Mali Barjak na północy. Wysepki te leżą w pobliżu najbardziej na zachód wysuniętego przylądka na Visie – Barijoški. Bardziej odsunięty od lądu Mali Barjak dzieli od niego odległość około 600 m.
23 maja 1930 roku wiał bardzo silny wiatr z południa (jugo). Morze było na tyle wzburzone, że fale przelewały się nad wysepką Mali Barjak. W tych warunkach wyspę Vis mijał parowiec Teti pod włoską banderą. Doświadczona załoga źle oszacowała odległość od lądu i statek uderzył o wysepkę Mali Barjak. Miejscowi rybacy, pod dowództwem kapitana portu, pospieszyli z pomocą i ocalili życie wszystkich członków załogi. Niestety, zbudowanej w 1883 roku stalowej jednostki już nie dało się uratować. Szargana kolejnymi sztormami zaczęła osiadać coraz niżej na stoku podmorskiej części Malego Barjaka, by ostatecznie dotknąć piaszczystego dna, znajdującego się na głębokości 35 m.
Nurkowanie na wraku statku Teti jest dostępne dla nurków na wszystkich poziomach wyszkolenia. Wrak 72-metrowej jednostki rozpoczyna się już na głębokości 10 m. Część położona płycej jest bardziej zniszczona ze względu na długotrwałe rozbijanie się o skały. Głębiej wrak jest zdecydowanie lepiej zachowany. Jego flagowym elementem jest znajdujące się na rufie porośnięte żółtymi i fioletowymi gąbkami zapasowe koło sterowe – miejsce, z którego pochodzi prawdopodobnie najwięcej nurkowych zdjęć z okolic wyspy Vis.
Czas zalegania pod wodą zrobił swoje – wrak zyskał wielu mieszkańców. Przestrzenie stworzone przez człowieka upodobały sobie morskie drapieżniki. Spotyka się tu mureny, skorpeny, a także przekraczające 2 m długości kongery. Statek przewoził kostkę brukową. Ładunek został rozsypany na piaszczystym dnie koło wraku, co w ogóle nie przeszkadza żyjącym w tym miejscu grupom barwen. W płytkiej części, nad zniszczoną częścią wraku, grasują przeróżne kolorowe ryby – korysy, talasomy pawie i papugoryby. Bogactwo fauny sugeruje, że woda w tym miejscu zawiera odpowiednio dużo materii organicznej, co z kolei jest skutkiem jej mieszania. Mimo że miejsce nurkowe jest odpowiednie dla początkujących nurków, mogą się na nim zdarzać prądy morskie i falowanie. Gdyby warunki zawsze były idealnie łatwe, to można przypuszczać, że żaden statek w tym miejscu by się nie rozbił.

Zobacz więcej

Wrak kutra Fortunal

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Czas dopłynięcia: – 5 MM z portu Vis

Gospodarka wyspy Vis bazuje na uprawach roślin (głównie winorośli), rybołówstwie oraz turystyce. O ile turystyka jest stosunkowo młodą dziedziną – w czasach istnienia państwa jugosłowiańskiego wyspa była strefą zamkniętą dla obcokrajowców – o tyle rybołówstwo ma na Visie bardzo długą tradycję. W Komižy w XVII wieku zaprojektowano i zbudowaną falkušę – łódź żaglową, która przez kolejne 300 lat była najlepszą jednostką dla połowów pełnomorskich, których znaczna część odbywała się przy oddalonym o 42 mile morskie od Visu archipelagu Palagruža. Chociaż ostatnia falkuša zatonęła w 1986 roku, do dzisiaj odbywają się tradycyjne regaty z Komižy na Palagružę (Rota palagruzona).
Bogata historia rybołówstwa na Visie to niestety nie tylko sukcesy, ale również liczne wypadki z udziałem kutrów rybackich. Takiemu wypadkowi uległ między innymi kuter o nazwie Fortunal. Drewniany statek został zbudowany w 1955 roku w środkowych Włoszech w miejscowości Fano. Jego wysokie burty zostały tak zaprojektowane, by nie straszne im były nawet największe fale na Adriatyku. Północne wybrzeże wyspy Vis z pionowo opadającymi ścianami, bez niespodziewanych wypłyceń to wręcz wymarzone miejsce dla trałowca. 10 kwietnia 1997 roku Fortunal po całej nocy wracał z połowów do portu w Visie. Zmęczona załoga zasnęła, a statek prowadził autopilot. Nagle i niespodziewanie statek z pełną prędkością uderzył w wyspę Vis w pobliżu miejscowości Okljućna i bardzo szybko zatonął.
Fortunal leży na piaszczystym dnie na głębokości mniej więcej 52 m. Stosunkowo młody wrak jest lekko przekrzywiony na lewą burtę, a najwyższy jego punkt znajduje się na głębokości 37 m p.p.m. Ze względu na krótki czas zalegania drewniana konstrukcja nie uległa jeszcze silnym zniszczeniom i wyłaniający się z błękitu Fortunal przypomina statek w butelce. Mimo że głęboko położony, wrak z powodzeniem może być prawie w całości oglądany przez nurków rekreacyjnych, co z kolei wynika z jego rozmiarów – długość kutra to niespełna 20 m. Nurkowanie w tym miejscu rozpoczyna się nad wrakiem, a po jego obejrzeniu jest kontynuowane wzdłuż ściany, by skończyć się w spokojnej zatoce, w której łodzie nurkowe mogą kotwiczyć. Pod koniec nurkowania na głębokości 6 m można dodatkowo odwiedzić długą, wąską, ciemną jaskinię, w której przed światłem dziennym ukrywają się widlaki różowe.

Zobacz więcej

Oključna

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Przez północną część wyspy Vis prowadzi szutrowo-kamienista droga, którą można dojechać do opuszczonej wsi Oključnej, a stamtąd terenowym samochodem zjechać do (jednej z niewielu w tej części wyspy) zatoki noszącej tę samą nazwę. W zatoce znajduje się betonowy pirs, przy którym mogą cumować łodzie. Nurkowanie w tym miejscu może zatem odbywać się zarówno z brzegu jak i z łodzi. Ze względu na osłonięcie od otwartego morza daleko wysuniętym półwyspem w zatoce morze zwykle jest bardzo spokojne, czyniąc ją idealną na spędzanie przerw powierzchniowych między nurkowaniami, a także dla nurkowania osób z niewielkim doświadczeniem.
Nurkowanie zwykle rozpoczyna się i kończy przy betonowym pirsie i prowadzi się je wpierw wzdłuż zachodniego brzegu zatoki, wzdłuż którego można również wracać lub przepłynąć nad dnem i wrócić do brzegu lub łodzi wzdłuż wschodniego wybrzeża. Początkowo na płyciźnie nurkowie mogą obserwować rozmaite małe krabiki żyjące w muszelkach pozostałych po niewielkich ślimakach, kolorowe rozgwiazdy, barweny przeczesujące piaszczyste dno w poszukiwaniu pokarmu, a także wypatrywać ośmiornic, by po chwili dopłynąć do ścianki. Pionowa ścianka ciągnie się od powierzchni do głębokości około 8 m. We wnękach kryją się skorpeny, a po szacie porastającej ścianę przemieszczają się wieloszczety wędrujące. Po niespełna 20 minutach spokojnego nurkowania dopływa się do największej atrakcji miejsca – leżącego na głębokości 14 m fragmentu skrzydła samolotu bombowego B-24.
W czasie II wojny światowej nie jeden bombowiec skończył w wodach Adriatyku w okolicy strategicznej wyspy Vis. Część z nich dzisiaj stanowi atrakcyjne miejsca nurkowe, część jeszcze nie została odnaleziona. Wraki bardzo często odkrywane są przez rybaków, których sieci zahaczają się o nienaturalnie występujące elementy na dnie morza. Taka sieć zaplątała się również na wraku bombowca leżącego na północ od Visu, w efekcie czego fragment skrzydła został przez rybaków przywleczony do zatoki Oključnej.

Zobacz więcej

Gradac

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Północne wybrzeże wyspy Vis to wysokie ściany skalne, niemal pionowo wznoszące się nad morzem. W okolicy zatoki Gradac najwyższy szczyt ma wysokość 105 m n.p.m., a nachylenie terenu w tym miejscu nierzadko przekracza 30°. Surowości temu fragmentowi wybrzeża dodaje również północna ekspozycja stoków. Prawie nieoświetlone nabierają baśniowo mrocznego charakteru. Podczas powstawania wybrzeża dalmatyńskiego podnoszące się Morze Adriatyckie jedynie zalało wcześniej ukształtowane formy. Słuszne jest zatem domniemanie, że widoczna nabrzeżna rzeźba terenu ma swoją kontynuację poniżej linii brzegowej.
W pobliżu zatoki Gradac znajduje się pionowo opadająca do głębokości około 60 m ściana. Ogromna, ciemna, z kilkoma załomami wygląda bardzo majestatycznie. Można odnieść wrażenie, że zamieszkują ją legendarne morskie potwory. Nurkowanie w tym miejscu zwykle ma charakter dryftowy. Kończy się je w spokojnej, dobrze oświetlonej zatoce, a rozpoczyna przy ścianie, na której można spotkać wieloszczety wędrujące. W przeróżnych rozmiarów otworach widuje się mureny, widlaki różowe i olbrzymie skorpeny. Skoro występują drapieżniki, to nie może brakować ich pożywienia. Wspomagając się sztucznym światłem, w licznych dziurach można dostrzec krewetki i małe krabiki. Na większych głębokościach często spotyka się duże skorupiaki, wśród których wyróżnić należy langusty, kraby łopaciarze i kraby Maja.
Północna ekspozycja i związany z nią niedobór światła powoduje, że na ścianie trudno o różnorodną florę. Istnieje jednak gatunek zielonych alg, który w tym miejscu, podobnie jak w większości miejsc tej części Adriatyku, ma się świetnie. To Caulerpa racemosa należąca do rodzaju pełzatek. Ten inwazyjny tropikalny glon, który przywędrował do Morza Śródziemnego prawdopodobnie z Morza Czerwonego, jak bluszcz oplata skały, zabierając dostęp do światła innej porastającej je roślinności. Mimo wszystko pełzatki z poruszającymi się po nich niewielkimi krabikami są wdzięcznym obiektem fotograficznym. Warto jednak całej uwagi nie skupiać na ścianie, tylko raz po raz spojrzeć w głębię niebieskości. Szczególnie w momentach, w których panuje poruszenie wśród małych ryb, szybko płynących w kierunku ściany. To niechybny znak, że wprawne oko lada moment będzie miało szansę dojrzeć polujące tuńczyki.

Zobacz więcej

Pokemon Cave

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Północna część wyspy Vis jest bardziej dzika od części południowej – nie ma tu rozwiniętej sieci dróg, a jedynym wspomnieniem po rozkwicie osadnictwa jest opuszczona wieś Okljućna. Nie ma również tylu malowniczych plaż i zatoczek, co po stronie południowej. Nie oznacza to jednak, że w tej części brakuje atrakcji dla odwiedzających – to tu znajduje się największa na Visie naturalna jaskinia – Kraljičina Špilja. Jej obecność sugeruje, że pod wodą również można spodziewać się form powstałych w wyniku zachodzenia zjawisk krasowych. Samo wybrzeże zaś tworzą wysoko wznoszące się majestatyczne ściany, których podnóży należy szukać w okolicy 80 m p.p.m.
Wspomnianym majestatycznym ścianom warto się dokładnie przyjrzeć – skały mają niekiedy niesamowite kształty. Jedna z nich naszemu skipperowi przypomina pokemona, od czego wzięła się nazwa miejsca nurkowego. Część cave z kolei pochodzi od znajdującej się pod wodą jaskini odkrytej przez nurków Nautica Vis. Wejście do jaskini znajduje się na głębokości około 18 m, a ona sama dochodzi do powierzchni głęboko w ścianie skalnej. Jaskinia ma około 50 m długości przy szerokości i wysokości około 6 m. W tym ciemnym miejscu można spotkać rozmaite skorupiaki – od maleńkich krewetek, przez langusty po ogromne kraby łopaciarze i kraby Maja. Tym co wyróżnia tę jaskinię na tle innych okolicznych, jest obecność poduszki powietrznej oraz termokliny i halokliny na głębokości około 6 m. Woda zdecydowanie traci na zasoleniu, a jej temperatura powyżej termokliny wynosi 10 stopni.
Nurkowanie w tym miejscu ma charakter dryftowy i rozpoczyna się przy skale zwanej pokemonem wśród ławic maleńkich ryb. Kolorowa od porastających ją organizmów ściana pionowo opada, dlatego od nurków wymaga się tu umiejętności utrzymania doskonałej pływalności. Po około 15 minutach nurkowania dopływa się do tytułowej jaskini – już samo wejście i bogactwo życia na suficie robią ogromne wrażenie. Do środka – ze względu na ciemność, brak ciągłego kontaktu ze światłem dziennym, możliwość utraty orientacji w wyniku podniesienia osadów z dna oraz odwrócony profil nurkowania – wpływać mogą jedynie zaawansowani nurkowie. Po wypłynięciu z jaskini kontynuuje się nurkowanie wzdłuż ściany, by skończyć je przy charakterystycznych głazach, wśród których chowają się ośmiornice i skorpeny.

Zobacz więcej

Žali Potok/Šekoda

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -

Punta od Covika

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Na najbardziej na północ wysuniętym półwyspie wyspy Vis – Novej Pošcie – mieści się kilka charakterystycznych przylądków. Wśród nich na uwagę zasługuje Punta od covika. Stromo opadająca ściana ma swoją kontynuację pod wodą, a na przedłużeniu przylądka znajduje się charakterystyczny garb, którego koniec jest odsunięty o około 50 m od wybrzeża, ściany opadają poniżej 50 m głębokości, a szczyt w najgłębszym punkcie znajduje się około 45 m p.p.m.
Nurkowanie przy Puncie od covika realizuje się najczęściej, gdy występują silne wiatry z kierunków wschodnich. Niewielka odległość od portu w Visie wraz z osłonięciem od wiatru powoduje, że można tu w bezpieczny sposób zrealizować interesujące plany. Miejsce to jest odpowiednie zarówno dla początkujących, jak i zaawansowanych nurków, jednak eksploracja samego cypla wymaga uprawnień do nurkowania do głębokości co najmniej 40 m. Właśnie na tej głębokości po zachodniej stronie cypla zaczyna się gęsty las czerwonych gorgonii. To tu widuje się rzadko spotykane jaja rekinka psiego, pokaźnych rozmiarów skorpeny, polujące mureny, liczne langusty i należące do ryb głębinowych piotrosze. W okolicy cypla należy jednak szczególnie uważać na prądy morskie – kombinacja głębokości i odległości od wyspy sprawia, że kontrola trzymanie się założonego planu nurkowania jest tu szczególnie ważne.
Po obejrzeniu cypla nurkowie płyną wzdłuż zachodniego wybrzeża. Na głębokości około 35 m można zobaczyć potężne kotwice. Dalej nurkowanie kontynuuje się przy stoku, którego charakterystyczna rzeźba definiuje profil nurkowania. Schodzący tarasowo stok składa się z kilku olbrzymich półek skalnych. Na półkach tych można znaleźć ślimaki nagoskrzelne i ośmiornice. Pionowe fragmenty stoku zaś w postaci różnej wielkości ścian są zamieszkiwane przez mureny, racznice i langusty. Nurkowanie w tym miejscu zawsze ma charakter dryftowy i kończy się je w spokojnej, rozległej, osłoniętej od falowania zatoce.

Nova Pošta

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Półwysep Nova Pošta stanowi najbardziej na północ wysunięty obszar wyspy Vis. Ze względu na położenie miejsce to miało strategiczne znaczenie po II wojnie światowej, gdy na wyspie Vis stacjonowała marynarka jugosłowiańska. Po jednej stronie półwyspu wydrążono podziemne korytarze z licznymi otwarciami, z których aktualnie można podziwiać zachody słońca. Po drugiej stronie półwyspu z kolei, w spokojnej zatoce Parja, zlokalizowano tunel serwisowy dla łodzi (przez niektórych nazywany schronem dla okrętów podwodnych), który dzisiaj stanowi idealne miejsce na spędzenie przerwy powierzchniowej między odbywającymi się w okolicy nurkowaniami.
O ile wynurzona część półwyspu została silnie przekształcona przez człowieka, o tyle w części obecnie znajdującej się poniżej poziomu morza wody poprzez wieloletnią działalność wydrążyły podobne korytarze. Wyspa Vis jest zbudowana przede wszystkim z wapieni i dolomitów, czyli skał podatnych na krasowienie. Przed dziesiątkami tysięcy lat, kiedy poziom Morza Śródziemnego był o wiele niższy, na terenie Dalmacji zachodziły w wielu miejscach procesy krasowe. Następnie – kiedy poziom morza się podniósł i powstało wybrzeże dalmatyńskie – jaskinie i tunele zostały zalane, a morze poprzez swoją działalność przyczyniło się do ich powiększenia, wymywając osady.
Nurkowanie przy Novej Pošcie rozpoczyna się w spokojnej zatoce, w której łódź zostaje zakotwiczona. Nurkowie na początku płyną niewielkim kanionem na głębokości około 2-3 m, by dopłynąć do pierwszego tunelu, którego wejście znajduje się tuż po powierzchnią wody, a wyjście jest na głębokości około 6 m. Następnie znajdują się w charakterystycznym basenie, z trzech stron otoczonym skałami sięgającymi co najmniej powierzchni wody. W tym miejscu bardzo często spotyka się ośmiornice i inne mięczaki – ślimaki nagoskrzelne. Zdarza się również widywać bardzo rzadko występujące ślimaki posiadające muszle – z gatunku róg Trytona. Stąd można wypłynąć pod okazałą formacją skalną przypominającą łuk, by po stopniowo schodzącym dnie dopłynąć do znajdującej się na głębokości 40 m jaskini. Wejście do jaskini robi ogromne wrażenie – nawis skalny jest porośnięty żółtymi gąbkami, które na tej głębokości (przez zanik ciepłych barw) wydają się wręcz fluorescencyjne. Po wypłynięciu z jaskini nurkowie mogą podziwiać piotrosze, langusty, racznice i ukwiały, a następnie kierują się do komina, do którego wpływa się na głębokości 30 m, a wypływa na 17 m, skąd płynie się dalej – szerokim kanionem z powrotem do basenu, z którego można wrócić do łodzi wcześniej przebytym tunelem lub okrążając niewielki półwysep.

Voliči (Mali i Veliki Volić)

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -Przed wejściem do Zatoki Viškiej znajduje się kilka niewielkich wysepek. Wśród nich są Volići, na które składają się wystające na niespełna ponad metr Volić Veli i Volić Mali. Na zlokalizowanym dalej od Visu Voliću Velim mieści się latarnia morska, wyznaczająca północno-zachodnią granicę toru wodnego portu w Visie. Druga latarnia mieści się na wysepce Krava, położonej po wschodniej stronie wrót Zatoki Viškiej. Nazwy Krava i Volić w języku polskim oznaczają krowę i woła, a umieszczone na wysepkach latarnie kojarzą się z rogami tych zwierząt.
Nurkowanie na Volićach może być przeprowadzone na kilka sposobów i jest atrakcyjne dla nurków na różnych poziomach wyszkolenia. Przy Voliću Velim, nad ciągnącą się mniej więcej na głębokości 6 m równiną, jest możliwość zacumowania łodzi. Na równinie, oprócz zwierząt charakterystycznych dla wód tej części Morza Adriatyckiego, można spotkać papugoryby i zielone ślimaki nagoskrzelne z gatunku Felimare picta. Podczas nurkowania z zacumowanej łodzi opływa się Volić Veli – na początku płynąc niewielkim kanionem, przedostaje się z równiny na stronę otwartego morza, gdzie kontynuuje się nurkowanie wzdłuż ściany opadającej do głębokości około 45 m. Na niewielkich głębokościach można obserwować zabawy chromisów kasztanowych przepływających przez niewielkie otwory w skałach. Poniżej 20 m z kolei ciągnie się las gorgonii – płycej żółtych, głębiej czerwonych, wśród których spotkać można mureny, skorpeny, rozmaite skorupiaki, a także rzadko widziane jaja rekinka psiego. Na gorgoniach bardzo często widuje się również flabelliny – ślimaki nagoskrzelne o długości około 2-3 cm. To miejsce ze względu na wysoką bioróżnorodność jest najczęściej wybierane przy organizowaniu nurkowań nocnych.
Bogactwo flory i fauny w tym miejscu wynika z dobrego natlenienia wody, które z kolei wynika z intensywnego jej mieszania, co z kolei wskazuje na możliwość występowania stosunkowo silnych jak na Adriatyk prądów morskich. Prądy najczęściej niosą wodę od Volića Malego do Velego, dlatego w takich sytuacjach wybiera się nurkowanie dryftowe z prądem. Nurkowanie rozpoczyna się przy mniejszej z wysp, przy której na głębokości kilku metrów można przepłynąć pod bardzo charakterystyczną skałą, kształtem przypominającą łuk. Pomiędzy wyspami z kolei znajduje się siodło na głębokości około 16 m, wzdłuż którego się podąża, chroniąc się przed prądami i podziwiając kobierce gorgonii.

Campanella

Miejsca nurkowe na wyspie Vis -

Masz pytania?

Skontaktuj się z nami. Z przyjemnością pomożemy wybrać wyjazd nurkowy idealny dla Ciebie!